Over en sluiten

Het had zo mooi kunnen zijn, maar het werd een behoorlijke afstraffing. Onze laatste twee wedstrijden zijn wij met de harde werkelijkheid geconfronteerd. Er zijn op dit moment sterkere teams in de promotieklasse dan het onze. Op zich is dat geen nieuwe constatering, kijk maar naar de startrating van deze beide teams. Met name Aartswoud steekt duidelijk boven de rest uit. Als Witte Paard de “invaller’’ Yorick ten Hagen erbij heeft, is hun gemiddelde ook hoger dan het onze (ondanks de aanwezigheid bij ons van Harmen Jonkman) Dat is niet alleszeggend, maar het komt er meestal wel uit. Maar goed, wij hebben in deze wedstrijden gestreden voor wat we waard zijn en blijkbaar was dat nu niet toereikend. Jammer maar helaas.

Toch een korte beschrijving van onze laatste krachtproef, die tegen Het Witte Paard. Plaats van handeling is bij hen het biljart en denksportcentrum BOKO. Een mooie gelegenheid waar, naast onze wedstrijd, nog twee schaakwedstrijden werden gespeeld. Beide teams van ZSC Saende speelden ook. Behalve al dat geweld op het schaakbord waren er ook nog enkele biljartwedstrijden aan de gang. Altijd leuk om even een blik te werpen bij de mensen die graag met ballen spelen. Maar ja, wij spelen met houten poppetjes, dus moeten niet zeuren.

Eigenlijk is over de wedstrijd niet zo veel te zeggen. Vrijwel alle partijen liepen zoals het er na een zet of 10 à 15 uitzag. Harmen stond in een Caro Kann een tikje beter, maar dat is vaak zo in die opening. Aan bord twee een heel andere partij, n.l. Caro Kann. Ook hier een tikje beter (eigenlijk een heuse tik) voor wit, mede doordat JP twee varianten door elkaar haalde. Daarnaast Dennis die de Grand Prix variant van het Siciliaans op het bord kreeg. Bij mij ook een Siciliaan, maar deze keer de Alapin variant. Duffe pot… Op het volgende bord zat Piet de Haas, die was ingevallen voor de In Nieuw Zeeland verblijvende Peter Hoekstra. Ook bij Piet een Siciliaan, maar in zijn geval de verschrikkelijke Svesjnikov variant, Dit vond ik met afstand de leukste partij van de dag, maar ja, ik speel die variant ook als ik maar even de kans krijg. Gek eigenlijk, maar vrijwel niemand durft het meer aan om dit te spelen! Naast Piet, de andere Piet. Konijn dus. Daar kwam een Pirc tevoorschijn. Ik denk dat Piet nog wel eens badend in het zweet wakker wordt van deze pot, want dat was niet leuk voor hem. Lichtpunt zat daarnaast, want Johan had een Franse partij op de hem eigen manier aangepakt en kwam snel in het voordeel. Tenslotte kwam er bij Oscar ook Frans op het bord, en ook hij kwam maar moeilijk in het spel dat daarbij hoort.

Na zo’n tweeëneenhalf uur konden de Zaandammers inderdaad hun eerste punt bijschrijven, Piet Konijn werd gehalijnd (nieuw werkwoord!). Net iets later werd bij mij de vrede getekend. We waren het er beiden over eens, dat deze opening verboden zou moeten worden. Er zit kraak noch smaak aan. Daarvoor ben ik niet gaan schaken!! Aan de andere kant, ik was er gewoon zelf bij dus niet zeuren. Bij JP was het een vreemde opening geworden, die door een grove blunder van hem meteen uit was. Er ging een hele toren de doos in. Dat was dus een onverwachte tegenvaller! Toen een hele tijd geen uitslag, maar tegen de tijdcontrole bleek Harmen niet door de verdediging van Chris de Saegher heen te komen. Ook hier remise dus. Stand 3-1.

Na de eerste tijdcontrole waren er dus nog vier borden bezig! In de belendende kamer was nog maar 1 partij van de 16 onbeslist! Ja, die KNSB spelers weten van wanten! Afijn, de laatste vier gladiatoren moesten dus het bijna onmogelijke gaan doen. Dat is normaliter een flauwekulopmerking, maar in dit geval niet want het zag er niet best uit. Dennis had zijn partij ambitieus opgezet, maar kreeg een forse tegenaanval te verwerken. Minieme kansen dus op een half of meer. Piet had een kwaliteit geofferd voor een mooie aanval, maar kon niet voorkomen dat de tegenstand tegenkansen kreeg. Johan drukte de Zaankanter vrij regelmatig van het bord, maar bij Oscar gebeurde het omgekeerde.

En zo werd de tussenstand dus 4-2 voor de Hunnen. (De onzen stellen zich teweer. De Hunnen winnen keer op keer) Het onmogelijke gebeurde dus niet, want ook Dennis moest Delft onderspitten, zodat alle ogen aan het einde gericht waren op het bord van Piet. Hij had een prachtige stelling die er hoopvol uitzag, maar optisch bedrog bleek. In een poging nog te winnen had hij zijn hand overspeeld en verloor zelfs nog. De eindstand werd daardoor bepaald op 6-2 voor de Hunnen. En omdat Aartswoud hun wedstrijd had gewonnen met maar liefst 6½ - 1½ staan zij nu 4 matchpunten en de nodige bordpunten op ons voor.

Normaliter niet meer in te halen, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit!! Met nog drie wedstrijden voor de boeg is de kampioenskans vrijwel verdwenen, of Witte Paard moet de volgende ronde Aartswoud het leven zuur gaan maken. Ik weet dat dit whisfull thinking is, maar je moet de hoop nooit opgeven is mij wel eens verteld. Kortom, het was een gedenkwaardige middag, waarin wij genadeloos op onze tekortkomingen werden gewezen.

 

Uw teleurgesteld mede teamlid:

Gerrit van Oostrum