Bergen 2 - Heerhugowaard 1: 2-6

Zaterdag 3 november stond de tweede wedstrijd voor het zaterdagteam op het programma, uit tegen de tweede keus van Bergen. Nog niet zo lang geleden bekampten wij hun eerste, waarbij we steeds dicht bij een gelijkspel zaten, maar de laatste keer net aan de verkeerde kant van de score uitkwamen.

Welnu, de aanloop naar de wedstrijd was een vrij ongewoon en ook lastig parcours. Er waren sowieso twee invallers nodig vanwege de absentie van Sandra (werken) en Mats (toernooi in Leuven). Voor hen had TL Sandra Jan Barteling en Maarten bereid gevonden mee te spelen. Maar een paar dagen voor de wedstrijd kwam het bericht van Rob Spaans dat hij verhinderd was. Een goede schaakvriend was net overleden en de uitvaart was gepland op zaterdag. Niet alleen dat, maar ook nog ver weg. Hij moest daarvoor naar Waalwijk, en kon dus niet meedoen. Een derde invaller vinden bleek heel wat lastiger dan vooraf gedacht. Elke speler die in potentie mee zou kunnen doen, tot en met de spelers van team N2 (voorheen grotendeels het 3de team) waren verhinderd of hadden andere besognes...

Dus dan maar met zeven spelers op pad? Neen, de oplossing werd gevonden in de persoon van Petra van Dam, de vriendin van Robbert van Doorn! Alleen, zij staat minder dan 2 weken te boek als lid van onze vereniging bij de bond en is daardoor nog niet speelgerechtigd. Behalve dat, speelde ook mee dat dit pas haar 3de serieuze partij zou worden! Dus toch maar starten met een reglementaire nul voor het niet opkomen van een speler. Voor de vorm is er door haar nog wel een partij gespeeld, maar Albert Dekker won dat soepeltjes. Je zou zeggen dat Petra dan ruim de tijd had om Robbert mentaal bij te gaan staan, maar dat hoefde niet meer, hij was al klaar in een minuutje of 10! Dat ging zo: 1 e5 c5; 2 Pc3 Pc6; 3 Lb5 Pd4; 4 f4 Pxb5; 5 Pxb5 d5; 6 exd5 Dxd5; 7 Pc7+ en de dame gaat eraf. Opgegeven derhalve en wij dus al snel op 1-1.

Na een uurtje ging ik de balans maar eens opmaken. Dennis Keetman stond al erg prettig, hoewel hij nog niet echt iets tastbaars in handen had. Martijn van Hout kwam via een zetverwisseling in een moderne Ben-Oni terecht. Dat ging daarna volgens de bekende paden. Het evenwicht was (nog) niet verbroken. Bij mij, spelend tegen de inmiddels 82-jarige (!) Martin Duinmaijer, was het ook nog gelijk. Hetzelfde gold eigenlijk voor de partij van Kasper van der Meulen. Jan Barteling, op het zesde bord spelend, stond ook al wat prettiger en Maarten de Haas stond wat gedrukt, maar tegenstander Karel Otto had niets concreets in handen.

In het 2de uur begon er toch al wat tekening in de strijd te komen. Dennis had inmiddels een duidelijk voordeel bereikt. Bij Martijn was het nog in evenwicht en bij mij had ik de zet 13 e5?! uitgelokt, waar Martin na lang nadenken op inging. Het gevolg was een ruil die mij een pion opleverde en ook een inval met een toren op de 2de rij. Weliswaar nog niet beslissend, maar wel heel prettig voor mij! Kasper had inmiddels een flink ruimtelijk voordeel gekregen, waarbij de zwarte stukken ook nog eens amper konden bewegen! En Jan had een kwaliteit veroverd, het leek een kwestie van tijd voor het volle punt gescoord zou gaan worden. En last, but not least, Maarten had zich aan de druk ontworsteld en had daar een prettig ogende stelling voor terug. Een ruime zege leek onvermijdelijk te worden. En inderdaad, na zo'n drie uur spelen kwamen er snel achter elkaar 3 punten binnen. Wie van ons de eerste was weet ik niet, maar Dennis en ik haalden vrijwel gelijktijdig het volle punt binnen. In beide gevallen eigenlijk zonder de tegenstander een kans te geven. Jan won ook, zo op het oog had hij een lastig middenspel. Uiteindelijk bleek zijn vrije d-pion doorslaggevend te zijn. Daarmee bereikten wij dus een 4-1 voorsprong.

Zo tegen de tijdcontrole, na globaal 3½ uur spelen werd bij Martijn de vrede getekend, Het evenwicht is nooit echt verbroken geweest. Een logische remise dus en de wedstrijdwinst was ermee veiliggesteld. Ook Maarten remiseerde. Hij had met goed spel een kwaliteit gewonnen, maar kon dat niet gemakkelijk omzetten in een vol punt. Daarvoor zou hij de zaak moeten openbreken door een torenoffer, daar zag hij wijselijk vanaf. De tussenstand werd daarmee dus 2–5 met alleen Kasper nog bezig, maar die stond inmiddels een toren voor! Tegenstandeer Ries van der Vos rekte het tot de tijdcontrole en gaf toen ook maar op. Eindstand werd dus 2-6. De hele gang van zaken riep herinneringen op aan een wedstrijd 1½ jaar geleden, uit tegen Castricum 2. Ook toen speelden wij met 7 speelgerechtigde spelers en wonnen ook die wedstrijd met 2-6!

Door de uitslagen in onze klas staan wij nu op een gedeelde 2de plaats, achter Opening '64 dat wederom won. Het verlies tegen hen zou wel eens heel duur blijken te zijn. Ook al is het nog wat vroeg in het seizoen om dit nu al te concluderen.

Ik geef hieronder nog de persoonlijke uitslagen:

Bergen 2 1724 Heerhugowaard 1 1798 2-6
1 Jasper Dekker 1753 Dennis Keetman 1985 0-1
2 Albert Dekker 1748 Petra van Dam (N.O.) 1-0 R
3 Luc Janssen 1890 Martijn van Hout 1866 ½-½
4 Martin Duinmaijer 1748 Gerrit van Oostrum 1940 0-1
5 Ries van der Vos 1665 Kasper van der Meulen 1797 0-1
6 Harry Peters 1692 Jan Barteling 1775 0-1
7 Rudolf Rijnveld 1669 Robbert van Doorn 1513 1-0
8 Karel Otto 1624 Maarten de Haas 1707 ½-½

Schrijver d6: Gerrit van Oostrum