Heerhugowaard N2 - Volendam N2

Sinds het begin van dit schaakseizoen, ben ik lid geworden van Heerhugowaard. Hiervoor ben ik jarenlang lid geweest van De Pionier te Abbekerk. Helaas is die club ter ziele gegaan. Schaken blijft te leuk om er niets mee te doen. Gelukkig voel ik me welkom op deze, voor mij, nieuwe club. Wennen is het wel! Daar waar het ledenaantal van De Pionier de afgelopen jaren daalde tot maximaal 5 leden (inclusief mijzelf), is het ledenaantal bij Heerhugowaard vele malen hoger. Meer tegenstanders, meerdere soorten openingen. Een jaar of twee heb ik niet meer voor de bond gespeeld. En ik ben dan ook wel een bepaald ritme kwijt. Zelfvertrouwen ook.

21 November speelden we een thuiswedstrijd tegen Volendam en ditmaal was het mijn beurt om een verslagje te schrijven. Nu heb ik al moeite om mijn eigen spel te analyseren/beschrijven, laat staan de partijen van mijn teamgenoten! Ik houd mij daar dan ook een beetje afzijdig in. Om 20:00 zit iedereen klaar op z'n plek, achter het schaakbord. Ik heb last van 'gezonde zenuwen'. De schrik slaat wel een beetje toe, want we missen onze sterspeler Lucas nog! Misschien nog wat last van 'het Braziliaans Halfuurtje' als equivalent van 'het Brabants Halfuurtje'? Uiteindelijk komt Lucas dan toch binnen lopen. Het deed mij een beetje denken aan de manier hoe Bobby Fischer weleens kon lopen... Maar goed, een zucht van verlichting ontsnapte aan onze kelen. De handen met de tegenstanders worden geschud: de partijen gaan beginnen.

Ikzelf sta al vlot in de opening een pion voor, maar zal deze na een aantal zetten weer teruggeven. Mijn positie op dat moment stemde me niet tevreden. Het spel kabbelt daarna rustig voort. Ik ga een 'rondje' doen langs de overige borden. Ik zie dat bij, volgens mij, drie borden met c4 is geopend. Een opening die ik bij Heerhugowaard sowieso vaker tegenkom. Ik zal mij daar eens in gaan verdiepen. De stellingen zien er verder wel gedegen uit.

Ik loop weer terug naar mijn eigen partij. Er wordt het een en ander afgeruild en ik merk dat ik mijn initiatief langzamerhand kwijt raak. Niet zo gek, want ik kan totaal geen plan bedenken. Het zelfvertrouwen ebt ook een beetje weg. Mijn hoofd begint heet te worden en ik begin te trillen als een rietje van de spanning, geenszins van plan om deze partij te verliezen! Ik moet aan de bak. Vanachter mijn bord vandaan, kijk ik op een gegeven moment richting Edwin: Hij is vrij vlot remise overeengekomen met zijn tegenstander. Hij danst al bijna de polonaise...

Hierna moet ik me weer volledig concentreren op mijn eigen partij en vergeet ik voor even alles om me heen. Op de 23e zet zie ik een mogelijkheid voor mijn tegenstander, om mij volledig te kunnen slopen. Maar die zet moet je nog wel durven doen en gelukkig, voor mij, durfde hij het niet aan. Hierna kon ik aan een opmars beginnen met een randpion en uiteindelijk werd die druk te veel voor mijn tegenstander: hij gaf op. Mijn tweede partij voor Heerhugowaard en nog niet verloren. Hopen dat ik deze tendens door kan zetten. Ik haal een heerlijk biertje aan de bar en ga bij mijn teamgenoten kijken.

Naast mij zit Ronald van Ewijk. Zijn partij ziet er solide uit, maar zijn tegenstander speelt ook solide. Zij komen remise overeen. Maarten heeft het zwaar. Ook vooral met de tijd. De stelling ziet er gevaarlijk uit voor hem. Op een gegeven moment dacht ik eventjes dat hij uit de problemen kon komen, maar dat was ijdele hoop. Helaas verloor Maarten. Ook Gerard verliest uiteindelijk. Ik heb niet kunnen zien waardoor, want de laatste keer dat ik bij hem kon kijken leek er nog niets aan de hand.

Lucas moet nu wel winnen om een gelijkspel nog af te kunnen dwingen. Ik ga bij hem kijken. Zijn tegenstander heeft nog twee pionnen, Lucas nog een dame. De pionnen van zijn tegenstander zijn gevaarlijk ver opgeschoven en hij heeft zijn Koning er dichtbij zitten. Gelukkig heeft Lucas zijn Dame en Koning er dicht op zitten. Ik kijk naar de klok van Lucas: hij heeft nog 30 seconden over en moet snel spelen om nog wat tijd te winnen. Hij vindt de juiste zetten en zijn tegenstander moet opgeven, een zwaar bevochten maar verdiende winst! Lucas balt zijn vuisten van blijdschap.

Uiteindelijk eindigt deze ontmoeting in 3-3.

Groet,
Dale Neijzing

Reacties

Super leuk stukje, Dale! Na 2 speelronden zijn jullie nu zelfs koploper in Klasse 3C. Daarnaast natuurlijk super fijn dat je onze vereniging nog gezelliger maakt.