De wereld is maar klein

'Hoi Rick, Dale kan niet mee morgen naar Enkhuizen, en ik hoorde dat jij weer voor de bond was ingeschreven, kan jij morgen mee? Ja? Nou mooi dan, zet ik je ook gelijk aan bord 1, goed?' Behalve het feit dat Dale een jaar of 6 geleden geen lid van de club was, had het bovenstaande telefoongesprek tussen Edwin en mij ook op een random moment tussen 2010 en 2015 hebben kunnen plaatsvinden. Sommige dingen zullen dus blijkbaar niet veranderen. Zo ook niet het feit dat je meteen 'De Sjaak' bent als je aangeeft wel weer extern te willen spelen en dat dan ook Enkhuizen uit meteen de eerste opdracht is... Zal de afstand wel zijn, of het feit dat het dat het 30 km dichterbij China en dus het Corona-virus is? Misschien, wie zal het zeggen?

De weg er naartoe gaat over verlaten wegen, het is vrijdagavond, wie moet er nu vanuit Heerhugowaard naar Enkhuizen? En de eerste Corona-paniek grijpt Nederland langzaam naar de keel, dus mensen blijven liever binnen. Je zou het in één van die twee plaatsen oplopen. Of nog erger: je zou er door dat virus dood gevonden worden... Niet dat een Wuhanees noodhospitaal zo lekker is. Maar vrij snel op het lijstje van plekken waar je toch niet dood gevonden wil worden, na een Wuhan ziekenhuis, komen toch wel Heerhugowaard en Enkhuizen (in willekeurige volgorde). De discussie met Maarten (de Haas) en Gerard (Groenveld), gaat toch ook vooral over Corona, een auto met risicogroepers brengt dat blijkbaar teweeg. Tussen de discussies volgt een serene rust, die wordt ondersteund door de uitgestrekte velden op weg naar Enkhuizen. Mijn gedachten dwalen af naar een kinderliedje over een groen knollenland en twee haasjes... wat een omgeving met je doet.

De speellocatie is snel gevonden en straalt ook een serene rust uit. Bij binnenkomst worden we hartelijk ontvangen door de gastvrouw van de speellocatie. Zoals dat eigenlijk al sinds mensenheugenis gaat bij bezoekjes aan KTV. Maar verder is er weinig reuring. De interne bezetting bij KTV is ongeveer net zo groot als de externe en de ruim opgezette speelzaal biedt daardoor genoeg mogelijkheden om de anderhalve meter afstand van het RIVM tot elkaar te bewaren. Als de klokken worden ingedrukt en netjes zoals door het RIVM werd geadviseerd, geen handen worden geschut (toch best raar bij het begin van een partij), blijkt al snel dat de schakers in deze externe pot hun toevlucht hebben gezocht in de eiland openingen. Bij Ronald en Edwin verschijnt Engels op het bord en bij Lucas en ondergetekende wordt door de gastheren het Siciliaans van stal gehaald.

En ook niet heel lang daarna beginnen de eerste tekenen in de strijd zich aan te dienen. We zijn nog niet een half uurtje onderweg of het blijkt al wel dat Edwin het op zijn heupen heeft. Alsof hij de eerste trein na het beginnen van de schaak pot nog moet halen zo snel, staat hij nu al een stuk voor en de stelling wordt met de minuut slechter van zijn tegenstander. Ronald staat wel oké, de stelling wordt redelijk dichtgemetseld van twee kanten. Lucas staat iets actiever, ondergetekende is op zich redelijk gezond uit de opening gekomen, net als Gerard, die ook optisch iets lekkerder schijnt te staan. Alleen bij Maarten is het tricky, ik zeg niet dat hij slecht(er) stond, maar de opening lijkt wel een Chinese hotpot: verdraaid scherp en je hebt met snel kijken geen flauw idee wat er allemaal inzit. Dus een foutje is zo gemaakt.

Even later lijkt het kwartje al onze kant op te vallen. De stelling van Edwin's tegenstander implodeert onder de enorme druk, waarmee het eerste punt rond het uur al binnen is. Daarnaast wint Lucas een dame tegen twee stukken en kan ook ondergetekende druk ontwikkelen op de dame vleugel van zijn tegenstander en lijkt ook Ronald's stelling iets beter. Als even later ook Gerard gezonder komt te staan en meer druk kan ontwikkelen lijkt een monsterscore in de maak.

Het derde uur maakt echter duidelijk dat verslikken een kunst is waar we blijkbaar veel talent voor bezitten in deze samenstelling. Lucas verslikt zich in een paard van zijn tegenstander en de stelling verzandt in remise, ondergetekende mist een winstmogelijkheid of 5 en verliest uiteindelijk nog. Gerard verslikt zich in een toren tussenzet van zijn tegenstander en moet ook met remise genoegen nemen en ook Ronald kan de optisch betere stelling niet verzilveren en tekent ook de vrede. Gelukkig hebben we ook een man aan boord die zich niet lijkt te kunnen verslikken. Ondanks de risicovolle stelling aan het begin, heeft Maarten de partij zijn kant op doen vallen. Een slechtere pion van zijn tegenstander wordt na secuur spel gewonnen en gedegen afgemaakt. Gelukkig alsnog een overwinning 3,5 - 2,5, al had er zeker meer in gezeten.

Op de weg terug doet Maarten's TomTom ons de toeristische route aan met oa. Opmeer en Veenhuizen. Weer eens wat anders dan een miljoenenstad waar er altijd licht is. Je beseft dan dat de wereld eigenlijk best klein is als het Corona virus je achterna komt. Aan de bar en terug in de Swan blijkt dit gezelschap meer talent te hebben voor het niet verslikken in bier dan in schaakpartijtjes. Het is nog lang erg gezellig, helaas voorlopig voor de laatste keer zo blijkt. Anderhalve week later ligt alles plat. Ik wens iedereen veel sterkte en hoop dat ze goed deze periode doorkomen. Dat we dan weer met elkaar mogen drinken op onze gezondheid. 'Ronald of Jan, doe mij nog maar een Corona'. Hou jullie taai!

Reacties

Ik houd niet van Corona en niet van Sol en hoe heet die andere Mexicaanse bende ook al weer ? Geef mij maar een blond Belgisch (wijf) bier, met een stevig (lijf) alcoholpercentage en een zachte G !