Inspiratie deel 2


Inspiratie deel 2
In de vorige column heb ik in dit onderwerp afgetrapt met de categorieën Oorlog, Verhalend/Vertellend en Feest. Ik heb dus nog 7 categorieën over. De bedoeling is dat ze allemaal aan de orde komen. Dat worden hoogstwaarschijnlijk drie columns. Ik begin deze column, de tweede dus, met Overige ellende.
Als eerste voorbeeld komt er eentje langs die een vreemde aanleiding had. De artiest kwam in een depressie omdat zijn hond was weggelopen. Toen hij weer een beetje uit dat dal was gekropen zette hij They're coming to take me away hahaa op de plaat. Hij was namelijk afgevoerd naar een psychiatrische inrichting nadat hij volledig door het lint was gegaan. Hij noemde zichzelf toen Napoleon de veertiende. Daarvan zijn twee Nederlandse bewerkingen gemaakt, eentje noemde zichzelf Hugo de Groot en de ander Floris de vijfde. Beiden waren niet van die beste uitvoeringen.
Van een heel andere orde, maar wel passend in deze categorie, is de oude Ierse traditional Donegal Danny. Dat is door heel veel Ieren gespeeld, maar ik denk dat de uitvoering van The Dubliners wel de bekendste is. In dit lied vertelt een oude zeeman van de laatste keer dat hij op zee was. Zijn schip verging voor de kust van Donegal en hij bleek de enige overlevende te zijn.
De aanleiding om zo'n hartbrekend verhaal van muziek te voorzien kan bijvoorbeeld ook het verlies van een naaste zijn. Zo maakte Eric Clapton een prachtig nummer over het verlies van zijn zoon getiteld Tears in heaven. De aanleiding kan dus vaak iets zijn dat er emotioneel erg bij je inhakt.
Hierbij wil ik nog twee liedjes noemen die hier naadloos op aansluiten. Cry van de 10cc mannen Godley and Creme en eentje van Roy Orbison getiteld Crying. Beide liedjes gaan over de verstoorde verhouding tussen de zangers en hun geliefde.
Er zijn nog heel veel nummers in deze categorie te noemen, maar ik vind het mooi zo, dus over naar de volgende categorie. Een onderwerp/categorie die mij na aan het hart ligt is Fantasie/ Toekomstmuziek.
Als eerste komt natuurlijk In the year 2525 van Zager and Evans in aanmerking. Dit nummer en deze artiesten kun je met enig recht van spreken One day fly's noemen. Het nummer is eigenlijk geschreven als een soort van waarschuwing voor de toekomst. Zij voorzien dat de mensheid zal uitsterven voor het jaar 10000. Na dit nummer, dat overigens een wereldwijde hit werd, is buiten de Verenigde Staten niets meer van hen vernomen.
In deze categorie past ook een nummer als Iron man van Black Sabbath. De tekst vertelt het verhaal van een man die naar de toekomst reist en de Apocalyps aanschouwt. Bij zijn terugkeer naar het heden gaat hij door een magnetisch veld en verandert daardoor in staal. Bij zijn pogingen de mensheid te waarschuwen wordt hij genegeerd en bespot.
Uiteraard hoort in dit rijtje ook Space Oddity van David Bowie thuis. Zijn verhaal over de eenzame astronaut Major Tom, die steeds verder weg gaat van de aarde en niet meer terug kan keren. Nog zo'n "opwekkend" toekomstbeeld is bekend van Jonathan King met Everyone's gone to the moon. Hij gebruikt het naar de maan gaan spreekwoordelijk, zoals wij zouden kunnen zeggen: Loop naar de maan! Niettemin een leuk nummer, althans volgens mij.
Ook the Rolling Stones hebben zich aan deze categorie gewaagd met hun nummer 2000 Lightyears from home. Het zit in dezelfde hoek als Space Oddity. Een astronaut die te ver van de aarde terechtkomt en niet meer terug kan.
Ook in deze column ga ik een derde categorie behandelen, en wel Melancholie. Deze categorie heeft raakvlakken met Nostalgie, maar is toch duidelijk anders. Hoewel sommige nummers beide stempels verdienen.
Als eerste noem ik Mr.Bojangles, een nummer dat door een keur aan artiesten is uitgevoerd, het gaat over een man in New Orleans die danste voor fooien en drinken en daardoor vaak in de cel belandde. De uitvoering heeft vaak een touch van de betreffende artiest. Mij kan de uitvoering van David Bromberg het meest bekoren. Dit omdat hij er een leuke anekdote bij vertelt, enfin, download het en oordeel zelf.
Een nummer dat volgens mij niet in deze categorie mag ontbreken is High Hopes van Pink Floyd. Dit nummer komt van de CD Division Bell en is eigenlijk de laatste studio CD van deze band. In 2014 kwam als echt allerlaatste album nog The endless river uit. Dit kan ook gezien worden als eerbetoon aan hun in 2008 overleden bandlid Richard Wright. Die laatste CD kan in zijn geheel als melancholisch worden gezien. De invloed van Richard Wright, die hun keyboardspeler was, is hierop duidelijk te horen.
Onze eigen Noord-Hollandse Volendammers, The Cats, hebben ook een duit in het zakje gedaan met hun nummer Rock and Roll (I gave you the best years of my life). Het was geschreven door de Australiër Kevin Johnson, die er pas succes mee had toen The Cats in Nederland en in België er een hit mee hadden gescoord. De hoofdpersoon in dit nummer schat zichzelf hoog in als artiest, maar blijkt eigenlijk niet genoeg talent te hebben. Bij die zoektocht naar succes verlaat zijn vrouw hem, degene voor wie hij het allemaal deed.
Tot slot een nummer dat in beide categorieën zou passen (Melancholie en ook Nostalgie) en van eigen bodem is. Het is door zowel Gerard Cox als door Kees van Kooten en Wim de Bie gezongen. Ook Rob de Nijs schijnt het opgenomen te hebben. Het heet 1948 of ook wel Toen was geluk heel gewoon. Het liedje is geschreven door van Kooten en de Bie en was voor het eerst te zien bij het roemruchte TV programma Hadimassa, maar is pas echt bekend geworden in de uitvoering van Gerard Cox. Een zin uit dit liedje heeft het geschopt tot een (langlopende) TV serie: Toen was geluk heel gewoon, waarin Gerard Cox de hoofdrol speelde.
Enfin, voor deze maand vind ik het wel weer voldoende. Volgende keer nog zo'n opsomming.
Uw columnist
Gerrit van Oostrum