Nog een goede week, dan is het overlijden van Piet alweer een jaar geleden. Tijd gaat sneller naarmate je ouder wordt zegt men. En de afgelopen jaren begin ik dat te merken. Snel gaat de tijd ook sinds 28 maart. Waar Heerhugowaard de titel binnensleepte in Haarlem en mijn zooitje ongeregeld, wat doorgaat onder de noemer ‘De Bossche Bende’, dat deed in Den Bosch. Twee titels met twee verhalen en voor mij 1 gemeenschappelijke deler.

De ene titel is de ander niet. Waar Heerhugowaard op gemiddelde rating van alle opgesteld spelers (ja ik ben zo gek om dat met ChatGPT na te zoeken) het 6e team was (1925 gemiddeld) van alle 5e klassers en favoriet was in de poule. Zijn wij de nummer 34 en net aan de nummer 3 in de onze poule (1859). En waar Heerhugowaard zijn favorieten status in de laatste ronde met een mooie inhaalactie door de binnenbocht waarmaakte, hadden wij vooral het voordeel van over elkaar struikelende concurrentie.

Twee verschillende teams, met twee verschillende seizoenen. Jullie eigenlijk continue in de achtervolging, wij de ploeg waar vanaf ronde 2 op gejaagd werd. Het verschil tussen beide teams en hun seizoen eigenlijk zo groot als de afstand tussen Heerhugowaard en Den Bosch. Maar wel met hetzelfde eindresultaat: kampioen en promotie naar de 4e klasse. Maar waar de titel van Heerhugowaard (jullie titel), natuurlijk een prachtig eerbetoon is aan Piet, is die ‘van ons’ meer een eerbetoon in de marge (meer ook een eerbetoon, alleen voor mij persoonlijk).

Maar daar zit toch, voor mijn gevoel, die ene gemene deler. Piet sprak altijd met passie over de schoonheid van het spel, een passie die hij toch aan velen van ons heeft doorgegeven. En daardoor kan ik de timing toch niet helemaal los zien voor mezelf. 2 titels die elkaars niet zijn, maar wel ‘toevallig juist nu’ samen vallen. Als een mooi laatste eerbetoon aan iemand die ons allen zijn liefde en passie voor het spel heeft gedeeld en hopelijk een klein beetje heeft meegekeken.